Yağmur Yağıyor Bu Akşam

yağmur yağıyor bu akşam.

durakta bir adam,

ceketinin önünü iliklemiş,

eve daha yakın geçen otobüsü bekliyor.

cebindeki paraya dokunuyor arada.

ekmek alınacak.

sabah çocuk okula gidecek.

otobüs geldiğinde

adam yerini alır sessizce.

camdan akan damlalar

şehrin ışıklarını silikleştirir.

elini cebinde tutar hâlâ,

paranın soğukluğunu hisseder.

evde bir tencere kaynayacak,

çocuk defterini açacak.

yorgunluk omuzlarından

süzülüp ayaklarına iner.

kapıyı açtığında

kadın yüzüne bakar.

“yağmur çoktu” demez,

“geç kaldın” demez.

sadece sofrayı işaret eder.

ekmek ortadan bölünür,

çocuk dilimini küçültür.

kimse sormaz neden.

sessizlik en dürüst yemektir

bu evde.

bir bilseniz keşke…

sabah olur.

adam yine aynı ceketi giyer.

çocuk okul çantasını alır,

annesi kapıda bekler.

“ödevlerini yaptın mı” diye sormaz,

“yolda dikkat et” der sadece.

çünkü biliyor:

dışarıda her şey daha ağır.

çocuk kapıdan çıkarken

babasının omzuna dokunur.

küçük bir el, 

büyük bir yüktür artık 

bundan sonra 

iş yerinde

adamın adı yoktur.

numarası vardır,

mesaisi vardır,

hesaplanan emeği vardır.

ama yorgunluğu

hiçbir bordroda yazılmaz.

akşam yine aynı durağa gelir.

yağmur dinmemiştir.

cebindeki para

biraz daha azalmıştır.

aslında azalan umutlarıdır

bir bilseniz keşke…

yükseklerden bakıldığında

şehir bir ışıltı yığınıdır.

ama o ışıltının altında

karanlık odalar vardır.

çocuklar sarı ışıkların altında okur,

kadınlar tencerede umut kaynatır.

adamlar ceketlerini

bir zırh gibi ilikler.

siz manzarayı beğenirsiniz,

onlar manzaranın içinde yaşar.

nasıl mı

bir bilseniz keşke…

bazen gece

çocuk uyanır.

babasının uyumadığını görür.

pencereye bakıyordur adam,

yağmur hâlâ yağıyordur.

“ne düşünüyorsun baba” demez çocuk.

çünkü öğrenmiştir:

bazı soruların cevabı

daha karmaşıktır.

sadece yatağına döner,

gözlerini kapar.

nasıl uyur

bir bilseniz keşke…

ve yine sabah.

yine aynı ceket,

yine aynı durak,

yine aynı para.

ama adam hâlâ dimdik ayakta

çünkü biliyor:

dünya dönüyorsa

yüksek duvarlarla değil,

bu ilikli ceketlerle,

bu suskun gururlarla,

bu küçük ellerin

büyük yüklerle

yola çıkmasıyla dönüyordur.

yağmur yağıyor bu akşam.

durakta bir adam…

nasıl mı 

bir bilseniz keşke…

redfer