Bir İç Dökümü

İlk itirafım değildi oysa bu

İçimin karanlığını anlatmıştım sana, 

Yüzümün korktuğu yüzleşmeler var

Kaç kovala oyununda 

Kendi kuyruğumun suç üstülüğüydü bu hal ;

Söylemiştim... 

Şimdi 

Söyleyecek sözleri bitmiş

Şiiri kurumuş bir kalemin sessizliği var üstümde, 

Üstüne

Suskularının kör edici ağırlığı.

Kibritle de oynamadım ama

iki tümcenin yer değişikliği yaktı tüm  yaşanmamışlığı... 

/...Konuştuğuna pişman bir lâllikten bildiriyorum sevgili... /

Ölmek üzere bir serçenin

Yuvasız bir eve sığınması gibiydi

Kapındaki o anlamsız bekleyiş... 

O sokağın her evsizi akrabam 

Kaldırımının her taşı

Duymadığın bir sesleniş... 

Üzülme sen yine de

Suskun en büyük ceza nasılsa bunca şiire

Bil istedim... 

İkibinyirmialtı'nın Ekim'i

Ankara....