Saatleri Sana Kurmalı

Gülüşken bir sabahı giyiniyor yüzün

Gözüşüyoruz kalabalığın tam ortasında

Herkes kendi hüznüne dağılırken

Saatleri sana kurmalı şimdi

Evrenin en eski ve tanıdık diliyle

Suskunluğun en gürültülü anında

Unutuşkan şehre inat hatırlıyorum

Kağıda düşmeyen mısralar gibi

Sessizliği sana sormalı şimdi

Eksilmiş kelimeler gibi susuyorsun içimde

Kapanışkan duvarlara inat dinliyorum

Yağmura değmeyen bulutlar gibi

Mevsimleri sana sunmalı şimdi

Dalışıyoruz kelimelerin bittiği sınırda

Körleşen aynalara inat görüyorum

Geceye sığmayan rüyalar gibi

Uykuları sana kurmalı şimdi

Suskun vedayı kanatıyor duruşun

Gölgeler karanlığına çekilirken

Hep bende dinliyorsun kendini

Umutları sana yormalı şimdi