Nehirlerin Unuttuğu

Nehirlerin Unuttuğu 

İçimde biriken o eski kalabalık

Şimdi sessiz bir tavan arası.

Tozlu çerçevelerde asılı kalmış

Gözlerindeki o mavi inat.

Bazen diyorum ki,

Zaman dediğimiz şey

Yalnızca iki istasyon arası geçen

Uzun ve yorgun bir tren yolculuğu.

Camda sönen nefesimiz,

Dışarıda hızla akıp giden karanlık söğütler...

Sen gittikten sonra

Odanın rengi değişti.

Eşyalar bile boyun büktü sanki,

Güneş ışığı yarım yamalak giriyor içeriye.

Bir fincan kahve soğuyor masada,

Hiç içilmemiş gibi.

Deniz uzakta,

Şehir ise bu gürültülü hengâmede

Kendi sesini bile duyamayacak kadar yalnız.

Ben yine de

Ellerimi uzatıyorum karanlığa,

Belki parmak uçlarımda hâlâ

Senin sıcaklığın kalmıştır diye.

Çünkü bazı vedalar

Aslında hiç edilmemiş cümlelerin

En ağır yüküdür omuzlarımızda.

Gecenin bu en kimsesiz saatinde,

Odanın duvarları biraz daha daralıyor.

Eski bir defterin sararmış yaprakları arasında

Unutulmuş bir gül kurusu gibi kalıyorum;

Ne atılmaya kıyılan,

Ne de masanın üzerine kurulmaya gücü yeten...

Zaman, avucumuzdan kayıp giden

İnce bir kum tanesi değil artık;

Üzerimize basıp geçtiği

Ağır, paslı bir demir ray.

Her istasyonda biraz daha eksiliyoruz,

Her trende biraz daha geride kalıyor

O masum çocukluk fotoğrafları.

Sen şimdi hangi şehrin göğsüne yaslıyorsun başını?

Hangi rüzgâr dağıtıyor o bilindik saçlarını?

Bilmiyorum.

Bilmemek, boğazımda düğümlenen

Ve adı koyulamayan en koyu sessizlik.

Oysa biz ne büyük denizler aşmıştık

Gözlerimizin parıltısıyla.

Şimdi bir fincan kahvenin buğusunda

Kaybolup giden birer yabancıyız;

Aynı sokağın iki farklı ucunda,

Aynı gökyüzünün altında

Birbirine hiç değmeyen iki çizgi...

Kapanmayan kapıların ardında

Hâlâ yankılanır adımlarının sesi.

Ben bekliyorum;

Bir yaprak daha düşerken dalından,

Zamanın kırık aynasında

Yalnızca senin yüzünü arayarak.

Mehmet Aluç