Tan Vakti

Gece gündüzü terk ediyordu,

Sense beni...

Bir sokak lambası titredi uzakta,

Sanki bütün şehir,

Birinin ardından kapıyı sessizce kapatıyordu.

Masada yarım kalmış bir bardak su,

Dudağının değdiği yerden eksilmişti dünya.

Perdeler kıpırdamıyordu,

Rüzgâr bile hangi tarafta kaldığını bilmiyordu.

Uyanmak istemedim.

Sabah, yokluğunun en aydınlık hâliydi.

Gözlerimi açsam,

Yastığın öteki tarafında soğumuş bir mevsim

Yine yüzüme vuracaktı.

Evden dışarı uzandığımda

Dünya farklı bakıyordu sanki o gün,

Kaldırımlar ayaklarımı tanımıyordu,

Vitrinlerdeki insanlar gülüyordu.

Ben kendi yansımamdan gözlerimi kaçırıyordum.

Bir ağaç vardı içimde,

Solan yapraklarında

sana anlatamadığım cümleler.

Gün ışığını uğurlarken,

Ay, ışığını tuzlu bir su gibi akıttı karanlığa,

Geceme düşen her gölge, 

senin kayıp bir yanındı.

Gözlerimin camında ince bir buğu,

Adını yazdım.

Son harfe geldiğimde sustum;

Adın kayboldukça, biraz daha siliniyordum.

Sabah oldu.

Çöpçüler sokağın kenarından

Dün geceden kalan sessizliği süpürdü.

Bir fırından ekmek kokusu yükseldi,

Bir çocuk annesinin elini tuttu.

Hayat, hiçbir şey olmamış gibi

Kendi işine devam etti.

Ben ise hâlâ

Geceyle gündüzün birbirini terk ettiği

O ince çizgide duruyordum.