Dinliyorum

Bu gece masamda bir ölüm var,

kimse bilmiyor.

Pencerenin önünde yağmur,

sanki gökyüzü de bir şeyleri yazmaktan vazgeçmiş

ve bütün kelimelerini sokağa dökmüş.

Lambam titriyor.

Duvar saatinin akrebi,

yıllardır susturduğum bir çığlığın

üstünden geçiyor.

Önümde beyaz bir kâğıt.

Bir zamanlar uğruna sabahladığım,

bir kadının yüzünü binlerce dizeye böldüğüm,

bir çocuğun ölümünü bütün dünyaya duyurmak için

sesimi parçaladığım o kâğıt.

Şimdi bana bakıyor.

Bir mezar taşı kadar soğuk,

bir annenin son kez öptüğü alın kadar sessiz.

Kalemi elime alıyorum.

Parmaklarımda eski bir savaşın yorgunluğu.

Yıllarca kelimelerle savaştım ben.

Bir harfin içine saklandım,

bir virgülde nefes aldım,

bir dizeyi kendime siper edip

dünyanın kurşunlarından kaçtım.

Ama insan,

bir gün kendi sığınağını da terk ediyor.

Bugün hiçbir şey yazmak istemiyorum.

Ne gidenlerin ardından bir tren sesi,

ne sevilmeyenlerin göğsünde açan o karanlık çiçek,

ne de gecenin ortasında

bir yabancının yüzüne benzeyen ay.

Bugün dünyanın acısını

biraz da dünya taşısın istiyorum.

Bir şiirin içinde ölen adamlar tanıdım.

Bir dizeye sığmayan kadınlar.

Adı hiçbir gazetede geçmeyen çocuklar.

Hepsini kurtarmaya çalıştım.

Oysa bazı ölümler

yalnızca yaşanır.

Bazı vedalar,

ne kadar güzel yazılırsa yazılsın,

bir insanın kapıyı çekip gitmesinden ibarettir.

Bazı yaralar,

kâğıda döküldükçe

daha çok kanar.

Şimdi son kez açıyorum defterimi.

İlk sayfada gençliğim var.

Saçlarıma henüz kar düşmemiş,

bir kadının gülüşünü sonsuzluk sanan,

bir şiir yazarsa dünyanın değişeceğine inanan

o aptal, güzel çocuk.

İkinci sayfada babamın elleri.

Üçüncüde annemin sesi.

Dördüncüde kimseye gösteremediğim

o büyük yalnızlık.

Sayfaları çeviriyorum.

Bir ömrün enkazı,

parmaklarımın arasında

ince ince dökülüyor.

Son sayfaya geldiğimde

kalemi bırakıyorum.

Bir insanın bütün hayatını anlatması için

kaç kelime gerekir?

Bilmiyorum.

Ama bir insanın vazgeçmesi için

bazen tek bir kelime yeter:

Yeter.

Şimdi masamdan kalkıyorum.

Sandalyem, arkamdan

eski bir dost gibi gıcırdıyor.

Pencereyi açıyorum.

Şehir, karanlığın içinde

kendi yaralarını ışıklandırmış.

Uzakta bir ambulans geçiyor.

Bir evde çocuk ağlıyor.

Bir kadın sigarasını yakıyor.

Bir adam, benim yıllar önce yazdığım

bir şiiri telefondan okuyor.

Dünya, ben susarken de

kendi hikâyesini anlatıyor.

Ve ilk kez,

bu hikâyenin her kelimesini

kurtarmak zorunda olmadığımı anlıyorum.

Belki de şiir,

bir insanın yazdığı şey değildir.

Belki şiir,

bir insanın artık yazamadığı yerde

başkasının yüreğine düşen

o küçük, karanlık ışıktır.

Defterimi kapatıyorum.

Mürekkep şişesinin kapağını

son kez sıkıyorum.

Kalemimi çekmeceye koymuyorum.

Masada bırakıyorum.

Çünkü vedalar,

bazen bir şeyi yanına almamakla değil,

onu olduğu yerde bırakabilmekle başlar.

Kapıya yürüyorum.

Arkamda bir ömürlük kelime,

bir lambanın sarı ışığı

ve henüz yazılmamış

binlerce şiir kalıyor.

Eşiği geçmeden önce

son kez dönüp bakıyorum.

Kâğıt hâlâ beyaz.

Bir an,

benden sonra da birilerinin

bu beyazlığa eğileceğini düşünüyorum.

Belki bir gün

bir başkası oturacak bu masaya.

Bir başka gece,

bir başka acıyla.

Ve benim sustuğum yerden

o konuşmaya başlayacak.

Gülümsüyorum.

Sonra kapıyı kapatıyorum.

Bir şairin yazmaya vedası

kalemin kırıldığı an değildir.

İnsan, artık kendi acısını

başkasının kalbine bırakmadan da

yaşayabileceğine inandığında

şairliği bırakır.

O gece,

ilk kez hiçbir şey yazmadan uyuyorum.

Ve sabah olduğunda,

penceremin önünde bir kuş ötüyor.

Onu şiire çevirmiyorum.

Sadece dinliyorum.