Kasa

Gece yarısıydı.

Bir adam, gömleğinin son düğmesini ilikleyip

fabrikanın paslı kapısından çıktı.

Avucunda bir günlük ücret,

sırtında kırk yıllık bir kambur vardı.

Karşı kaldırımda bir çocuk,

vitrindeki kırmızı ayakkabılara bakıyordu.

Babası çocuğun elini tuttu.

— Bakma oğlum.

Çocuk başını kaldırdı.

— Neden baba?

Adam cevap vermedi.

Ayakkabıların fiyatını biliyordu,

Oğlunun çocukluğuna biçilen bedeli bilmiyordu.

Aynı gece, şehrin öteki ucunda

bir adam viskisine buz attı.

Milyonluk saatini masasındaki dosyanın üzerine bıraktı.

Dosyada yüzlerce isim vardı.

İsimlerin yanında küçük rakamlar.

Karşısında kırmızı kalemle yazıyordu:

İNSAN GİDERİ.

Pencerenin dışında kar yağıyordu.

Bir hastane odasında yaşlı bir kadın,

hemşirenin getirdiği faturaya baktı.

Oğlunu aradı.

— Evladım, biraz para gönderebilir misin?

Telefonun diğer ucunda uzun bir sessizlik.

— Anne, bu ay biraz sıkışığım.

Kadın,

oğlunun çocukken ateşlendiği geceleri hatırladı.

Sabaha kadar başucunda beklediği o küçük alnı…

Şimdi kendi ateşi vardı,

ama başında bekleyecek kimsenin vakti yoktu.

Sabah oldu.

Borsada rakamlar yükseldi.

İnşaatta vinç sustu.

Bir işçi, cebinden buruşturulmuş bir fotoğraf çıkardı.

Fotoğrafta üç kişi gülüyordu.

Arkasına kurşun kalemle şunu yazmıştı:

Bir gün size güzel bir hayat vereceğim.

Fotoğrafı tekrar katladı.

Kaskının içine koydu.

Yukarıda birileri yeni bir gökdelenin temelini atıyordu.

Aşağıda birileri,

kendi evinin kirasını ödeyemediği için

o gökdelenin duvarını örüyordu.

Ve dünyanın en büyük sessizliği yaşanıyordu:

Bir insan, başka bir insanın hayatını satın alıyordu;

öteki, kendi hayatından başka satacak bir şeyi olmadığı için

başını öne eğiyordu.

O sırada bir çocuk, okul defterine bir soru yazdı:

"Öğretmenim, insanın fiyatı nerede yazıyor?"

Öğretmen cevap veremedi.

Tahtadaki tebeşir kırıldı.

Dışarıda bir ambulans geçti.

İçeride zil çaldı.

Kimse fark etmedi…

O gün sınıfta

insan değil,

bir fiyat etiketi büyümüştü.