Evimize Döndük

Bir şair, meydanın ortasında

Yırtıp attı gökyüzüne şiirlerini.

Kâğıtlar uçuştu insanların başında;

Her biri bir evin haciz kâğıdı,

Bir annenin yutkunamadığı feryat,

Bir babanın eve götüremediği ekmekti.

Kimse eğilmedi yerden almaya.

Herkes telefonunu kaldırdı.

Bir tiyatrocu çıktı sahneye,

Yüzüne bir ülkenin morluklarını sürdü.

Üç perde boyunca oynadı:

Kapısı gece çalınan adamı,

İşinden kovulan kadını,

Adaletin koridorunda yaşlanan çocuğu…

Son sahnede yere düştü.

Salon karardı.

Bir kadın gözyaşını sildi,

Yanındaki adama fısıldadı:

— Oyunculuğu muhteşemdi!

Fuayede fotoğraf çektirdiler.

Oyunun afişi çok güzeldi.

Acının dekoru da ödül aldı o gece.

Bir kemancı,

Yolsuzlukların döküldüğü bir meydanda

Yayını tellerin üzerinde gezdirdi.

Her nota, bir kasanın paslı kilidiydi.

Her susuş, hesabı sorulmamış bir paranın

Bir başka cebin karanlığına düşüşü…

Dinleyenlerden biri kaydetti,

Diğeri hikâyesine ekledi.

Müziğin altına bir kalp bıraktılar.

Aynı ellerle

Birbirlerinin cebinden düşen yoksulluğa

Gözlerini kapattılar.

Bir ses sanatçısı mikrofonun başında

Öyle bir türkü söyledi ki

Sanki bütün susturulmuş ağızlar

Bir anlığına aynı bedende açıldı.

Sesi çatladı son nakaratta.

Salon ayağa kalktı.

Binlerce boğazdan tek bir alkış yükseldi,

Türkünün anlattığı mahallede

Bir çocuk hâlâ akşam yemeğini bekliyordu.

Ertesi gün şarkı her yerdeydi.

Reklamların arasında,

Yeni çıkan telefonların tanıtımında,

Lüks bir otomobilin camından sızan radyoda…

Ülkenin yarası

Kulaklıkların iki ucuna paketlenmişti.

Ressam, bir tuvale siyah bir saray çizdi.

Pencerelerinden altın sızıyordu,

Bodrumunda çocukların ayakkabıları vardı.

Tablonun önünde uzun kuyruklar oluştu.

İnsanlar tabloyla fotoğraf çektirdi.

Katalogda fiyatı yazıyordu.

Kimse sormadı:

Bu sarayın ışıkları kimin karanlığından yanıyor?

Şairin öfkesi tişörte basıldı,

Tiyatrocunun çığlığı sahne biletine,

Müzisyenin itirazı konser sponsorluğuna,

Ressamın isyanı müzayede salonuna taşındı.

Meydanlar…

Meydanlarda herkes vardı:

Bağıranlar, söyleyenler, oynayanlar, çizenler.

Bir tek anlattıkları insanların yüzü yoktu.

Sanki bütün ülke

Kendi felaketinin galasına gelmişti.

Ön sıralarda alkış,

Arka sıralarda hayatına yetişmeye çalışanlar,

Sahne ışıklarının erişmediği sokaklarda

Hâlâ aynı karanlık, aynı kira, aynı korku…

Perde kapandı.

Herkes sanatçıyı ayakta alkışladı.

Sanatçı eğildi.

Bir kez daha eğildi.

Üçüncü kez başını kaldırdığında

Salonda kimse kalmamıştı.

Yalnızca bir koltukta

Unutulmuş bir çocuk resmi duruyordu.

Arkasına küçük harflerle yazılmıştı:

Annem bugün de iş bulamadı.

Şair o gece şiirini yayımlamadı.

Oyuncu makyajını aynada silemedi.

Kemancı kutusunu kapatırken

Tellerden birinin koptuğunu gördü.

Türkücü sesini değil,

İçinde biriken bütün cümleleri kaybetmişti.

Ve birileri ertesi sabah

Dünkü gösterinin görüntülerini paylaştı:

NE MUHTEŞEM BİR İSYANDI!

Altında binlerce beğeni.

Bir tek soru yoktu.

Biz,

Yangını anlatanları sahneye çıkardık,

Yangını izlemek için bilet aldık.

Dumanın fotoğrafını çektik,

Alevlerin önünde güzel göründüğümüzden emin olduk.

Evimize döndük.

Sokakta hâlâ bir şey yanıyordu.

Perde çoktan kapanmıştı.

Ama yangın, alkışın bittiği yerde

İlk kez seyircilerin evine girdi.