Bir Kazı Kazan Bir Tutam Özlem

Bir Kazı Kazan, Bir Tutam Özlem

13 Kasım 2026

Bugün Cemile'yle yine Millî Kuvvetler Caddesi'nde yürüyoruz. Yolumuzun üzerinde Millî Piyango'nun kazı kazan satan tezgâhına rastlayınca birbirimize bakıp birer tane almaya karar veriyoruz. İkimiz de epey beceriksiziz bu işlerde. Kazımaya başlıyoruz ama öyle uzak kalmışız ki şans oyunlarından, ne yapacağımızı bile şaşırıyoruz. Peki, neden aldık bu biletleri? Şansımızı mı denemek istedik, yoksa içimizden bir zenginlik hayali mi geçti? Hayır, ikimizin de niyeti başka. Tek bir sebebimiz var: Gülseren ablanın özlemi...

Ona hâlâ rahmetli demeye dilim varmıyor. Sanki adını andığımızda, birlikte yaşadığımız günlerden bir kapı aralanıyor da o kapıdan yeniden çıkıp gelecekmiş gibi. Birer bilet kazıyoruz, sonra telefondaki bir program yardımıyla şansımıza bakıyoruz. Sonuç belli: Hiçbir şey çıkmamış! Giden paraya da el sallayıp yolumuza devam ediyoruz.

Ama mesele zaten para kazanmak değildi ki...

İnsan bazen birini özlediğinde, onunla yaşadığı küçücük bir anı bile yeniden canlandırmak istiyor. Biz de Cemile'yle bugün bunu yaptık galiba. Gülseren ablayla yaşadığımız onca anıyı hâlâ tekrar tekrar anlatıyoruz. Aynı olayları, aynı sözleri, aynı gülüşleri... Belki de her anlatışımızda onu biraz daha yanımızda hissediyoruz.

Anlaşılan o ki bazı insanlar hayatımızdan ayrılsalar da sohbetlerimizden ayrılamıyorlar. Bizimle yürümeye, gülmeye, hatta kazı kazan bileti almaya devam ediyorlar.

H

. Çiğdem Deniz