Tema
Üye Ol Giriş Yap
Anasayfa Şiir Deneme Hikaye Makale Serbest Kürsü Yazarlar Forum Atışma Online Üyeler
(0 oy)

Çeyiz Yorganından Turuncu Perdelere

Çeyiz Yorganından Turuncu Perdelere

Çeyiz Yorganından Turuncu Perdelere


17 Kasım 2026


Çeyizimden kalan pamuk yorganın sıcaklığı ve ağırlığı altında Eskişehir sabahına uyandık. Yılların içinden süzülüp bugüne ulaşmış bu yorganın altında yalnızca uykuya dalmıyor insan; gençliğinden, evliliğinin ilk günlerinden, bir zamanlar kurduğu hayallerden de bir parça buluyor kendini. Eşyaların böyle tuhaf bir hafızası var. Biz onları yıllarca sakladığımızı sanıyoruz, oysa bazen onlar bizi saklıyor; geçmişimizi, yaşanmışlıklarımızı, ilk heyecanlarımızı sessizce muhafaza ediyorlar.


Bakışlarımı ceviz ağacından yapılmış gardıroba çevirdim. Ahşabın kendine özgü dokusu, odanın içindeki duruşu, insana anlatılması güç bir huzur veriyor. Ardından Engin'in babaannesinden miras kalan turuncu perdeleri iki yana çektim. Tül perdeyi de aralayarak dışarıdaki havanın soğukluğunu hissettim. Tam o sırada içimde eski bir hatıra kıpırdadı. Sanki Engin'in babaannesi, takma dişlerini takırdatarak ağzını hafifçe oynatıyor, benim için nazar duasını okuyup üzerime üflüyordu. Onun duası, sesi, kendine has hareketleri bir anlığına odanın içinde yeniden canlanmış gibiydi.


İnsan bazen bir eşyanın karşısında dururken yalnızca ona bakmaz; o eşyanın geçmişinde yaşamış insanları da görür. Turuncu perdeler benim için artık yalnızca bir ev eşyası değil. Bir kadının ömründen geriye kalan, başka bir evde yaşamaya devam eden hatırası. Bazen en umulmadık anda canlanıveriyor geçmiş. Bir perdeyi aralamak, bir insanın hatırasına açılan pencereye dönüşebiliyor.


Samet'imin evinin kendine has kokusunu, dışarıdan içeriye dolan temiz hava kısa sürede dağıttı. Oysa bir evin kokusu da kendine ait bir kimlik taşır. İçinde yaşayanın alışkanlıklarını, mutfağını, uykusunu, gündelik telaşını saklar. Bir anne için evladının yaşadığı evin kokusu bile yabancı değildir. Belki de insan, çocuklarının bulunduğu her yerde kendinden bir iz arıyor.


Çatı katında uyuduk. Yatak odasının küçücük bir balkonu var. Sabah merdivenlerden aşağıya inerken aklımdan bir düşünce geçti: Keşke Samet taşınsa! Hemen ardından başka bir düşünce yetişti peşime. İleride bu merdivenleri inip çıkmak benim için sorun olur muydu? Gençliğimizde merdiven dediğimiz şey iki basamaklık bir yolken, yaş ilerledikçe her basamak kendi hesabını soruyor insana. Bugün kolaylıkla çıkıp indiğimiz yerler, yarının ihtimalleri arasında birer soru işaretine dönüşebiliyor. Evlatlarımızın evinde misafir olmak güzel de insan gelecekte kendi bedeninin sınırlarını düşünmeden edemiyor. Galiba annelik, insanın kendi geleceğini bile çocuklarının yaşadığı evlerin merdivenlerinde hesaplamasına neden oluyor.


Yeniden yukarı çıktığımda kitabımın bitmesine az kaldığını düşünerek elime aldım. Uzun zamandır elimde dolaşan bu kitabı nihayet bitirecek olmanın gururuyla göğsümü kabartıyorum. Bir kitabın bitmesi bazen yalnızca son sayfaya ulaşmak değildir; onunla geçirilen zamanı, verilen araları, yeniden başlama isteğini de geride bırakmaktır. İnci Aral'ın Sadakat romanı, tren yolculuğumuz sırasında kimi bölümlerinde beni peşinden sürükledi, kimi bölümlerinde ise kitabı elimden fırlatıp atma düşüncesine kadar götürdü.


Okurken kadın karaktere karşı öyle duygular biriktirdim ki zaman zaman kendimi bir boksörün karşısında bulmuş gibi hissettim. Bir sağ kroşe, ardından bir sol kroşe... Yüzüne iki yumruk indirmek istediğim anlar oldu. Bunu söylemek biraz garip kaçabilir ama edebiyatın da böyle bir tarafı var işte. Her karakteri sevmek, her davranışı anlamak, her yapılanı kabullenmek zorunda değiliz. Bazen bir karakter okurun sabrını sınar, bazen de insanın içinde biriken öfkeyi açığa çıkarır. Üstelik bir süre sonra dönüp kendine bakarsın; acaba bütün bu öfkenin nedeni yalnızca onun yaptıkları mı, yoksa kendi hayatından tanıdık bir şeylere dokunması mı?


Belki de o kadın, benim suratımın tam ortasına çoktan bir yumruk indirmiştir. Ben onu eleştirdiğimi sanırken o da beni kendi düşüncelerimle baş başa bırakmıştır. Kitapların güzel tarafı biraz da burada saklı. Sayfalar kapanır ama insanın zihninde açtıkları kolay kolay kapanmaz.


Koroda yine bu konular konuşulmamış mıydı? Bu kez ölen bir kadındı... Demek ki kadınların hayatları, tercihleri, ilişkileri, sadakatleri ve başlarına gelenler bir şekilde dönüp dolaşıp sohbetlerimizin arasına giriyor. Bir romanın kadın karakteriyle yaşadığım hesaplaşma, gerçek hayatta kadınlar üzerine yaptığımız konuşmalara kadar uzanıyor. Edebiyatla hayatın birbirine karıştığı yer de tam burası galiba. Bir gün bir kitapta okuduğumuz kadını tartışıyoruz, başka bir gün gerçek bir kadının hayatını. Her ikisinde de kendimize, birbirimize ve kadın olmanın yüklediği anlamlara bakıyoruz.


Eskişehir sabahında çeyiz yorganımın sıcaklığıyla başlayan gün, turuncu perdelerin ardındaki bir hatıraya, merdivenlerde beliren gelecek kaygısına ve elimdeki kitabın kadın karakteriyle giriştiğim sessiz kavgaya uzandı. Bir yanda geçmişin duası, bir yanda geleceğin merdivenleri, öte yanda edebiyatın insanı yerinden kaldıran soruları...


Hayat dediğimiz de biraz böyle değil mi? Bir sabah uyanıyorsun, bir perdeyi aralıyorsun, bir kitabın son sayfasına yaklaşıyorsun. Sonra fark ediyorsun ki bütün bunların içinde aslında kendi hayatını okuyorsun.


H. Çiğdem Deniz

Sitede Önceki / Sonraki
Yazarın Önceki / Sonraki
Oylama
0 (0 oy)

Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler

  • Yorumlar 0
  • Yorum Yaz
  • Tebrikler
  • Beğenenler
  • Popüler Yazıları
Yükleniyor...

Yorum yazmak için giriş yapın.

edebiyatevi.com
Çeyiz Yorganından Turuncu Perdelere

Çeyiz Yorganından Turuncu Perdelere

çitlembik çitlembik