Onun Hikayesi Bir Vardı Bir Yoktu

Kanıyordu…

Yürek depremlerinin akabinde göçük altında kalmış

Kanıyordu…

Yaralarını kurşunla dağlayanlar vardı

Ama onda o güç yoktu…

Yaraya baktı ve güldü…

Ölümle sevişmeyi eskiden beri seviyordu,

Ruhu diğerlerinin aksine,

Karanlığın kollarında nefes alıyordu…

Yarasından kurtulamayacağını anladığı gün,

Onu açanın ta kendisi olduğunu da anlayacaktı

Şimdilik kanıyordu…

Mutluluk vaatlerinin pembe gölgelerine kanıyordu…

Duvak ve toprak ikilemine sıkışmıştı

Oysa o sahildeki martının yüreğine tutunup

Mavi ile yıkanmayı düşlemişti…

Avuçlarını gökyüzüne kaldıracak, maviye bulanacaktı!…

Her nerede olursa olsun deniz kabuğu gibi olacak

Ruhuna kulak verenler,

Dalgaları yalayan rüzgârın eşsiz sesini duyacak…

Kimi onun peşinden yok olacak…

Kimi onun yok oluşuna şahit olacak…

O ise…

Her kanat çırpışında havalanıp

Yitip giden kuşların ardından yeryüzüne çakılacaktı…

___ Sedanur YÜKSEL ___