Sis Ve Yol

Mühür vurulurmuş göğsüne insanın

Katran karası bir sis eşlik edermiş yollara

Yollar, bencileyin yollar

Nasıl da püskürtüyor kendini nabızlardan

Atıyor mu diye soruyor bir hancı

Asırlık yılların kalbi,

Hala uzanıyor mu km.leri?

Hani bir Cafer vardı

Salyaları altın altın, ufukta pencerelere damlardı

Yumurtayı çiğ ekmeğe bulamış Cafer

Kibrit çalacak maden elleri, uzanmıyor

Çünkü biliyor yaksa, dünya yanacak

Yaksa Cafer, bütün bu tünelleri patlatacak

İstanbul yanaşıyor gözlerine,

Dokunamadığı şehrin sisi oturmuş

Çömeliyor gölgesinde.

Destanlarını,

Bebelerine miras bırakan eskimiş bir kızcağız

Sadece Cafer'in kulağına fısıldıyor şiirlerini

Yeminlerini, antlarını, törenlerini…

Cafer!

Yüzü dumanlı egzoz kokan Cafer

Asırları taşıdı bu yollar kağnılarla

Gidenler,

Kendinden öncekileri yaşamaya ant içmişti

Ve onların ardından başkaları…

Bütün bu canlılar

Nereye ve niçin? Gidiyorlardı.

Bilinen bir yolu yoktu oraya varmanın

Asırları tutuşturup ardına bakmanın

Büyük, çok büyük bir sisti Cafer'i saran

Görmeden yürümek, kör bile değilken

Hem de bu kadar hızlı…

Yollar isli, yollar dumanlı

Yollar hep uzun…

İstanbul Boğazı'nı saran sisin efsanesi

Eritilmiş mumların yeniden yanmasıdır

Ve yitirilmiş umutların yeniden parlaması

Cafer'in, bilmediği İstanbul'a kanat çırpmasıdır.

Onun yarılmış göğsüne şaşmasın kimse

Evliya Çelebi gibi şefaat dilerken seyahat bulan

Ocak dilerken kendini bulan Cafer'in nüshasıdır bu

Bu düşen, öyle böyle bir sis değildir

Bu düşen, şöyle böyle bir sis de değildir

Tek başına sahiplenmek de ne, bu sisi Cafer?

Bütün insanlığın değil mi o?

Varmayacak mı ne de olsa tüm yollar

O büyük sise…

Ben hatırlayamadım bu Cafer'i…

03.11.2010

Salı

Halime Erva Kılıç