Sokak Çocuğu

kendimi bildim bileli yürüdüm
koştum, düştüm, kalktım 
sokakların kucağında 
sokaklarda mutlu oldum
unuttum yığınla derdimi 
yığınlar arasında
 
anam bacım kardaşım
sırdaşım,yoldaşım
dosttur bana sokaklarım…

gün girerken gecenin koynuna
insanlar evlerine çekilir 
kalır birkaç titrek it 
ve bir iki çelimsiz kedi 
o vakit  parklar, banklar benimdir 
konuşurum duvarlarıyla
sokaklar sesime ses verir
 
soğuğa yorganım
korkuya kalkanım
korur beni sokaklarım...

ben, beni okumayı sökeli
sil baştan yazarım alfabemi
yalnızlığın sözlüğü
karanlığın gözüyüm
sokak çocuğuyum ben
kendimi bildim bileli
 
yüreğime sevdam
açlığıma azığım
doyurur beni sokaklarım…