Ömürlük Vebal

Solgun bir gül öne eğer başını

Düşer ayakaltlarına

Adı bağırılır bir ananın

Ağıtlar yakılan savaş meydanlarında

İnadına kıyameti yaşar yabanıl bir şehir

Yaralı bir çocuğun gözlerinde kan kaybedilir

Cellâtları ölüme doysun diye

Düşer körpe kuşkanatları, caddelere

Meleklerin secde ettiği insan, mihrabında katledilir

Bir Ömürlük vebal bırakarak.. Karanlık

İçindeki katrana bulanır en çocuk gözleri

Acıyan için değil

Merhameti uğurlayan gözlerin

Herkes kayıp bilecek

Utanır olacak çırılçıplak bedenlerden

Biz uzaktan bakıp kızıllığa yüz süreceğiz

Bir pencere önü "tühh"lerimiz olacak

Her adımda kendi gölgemizin üzerine devrileceğiz

Delik deşik edilen her ceset

Ayak bileklerimizden çekecek

Parçalarımıza yapışan imdat çığlıkları soracak

Nereye?

Dağılıyor gökyüzü

Bulutlar neden? Kül rengi

Neden? Savaşlar savaş gibi

Ölümler ölüm gibi değil

Neden? Hazmedemediniz

Kursağınızda pinekleyen merhameti

Seyrettiğiniz manzara yetmedi mi?

Tertemiz bulanırken pisliğe