Söyleyemedim

Güneş sararınca hüznünden

Ateş basmıştı her bir yanımı…

Ağladım…

Yüksekliğin saltanatı var mıdır?

Kibir mi kaplamıştır sinesini güneşin…

Oysa hiç ağladığını duyan olmamıştır..

Ama ben bilirim, sarardıysa çehresi

Döker gözyaşlarını derinden…

Bize ulaşan sıcacık nefesidir,

Elem dolu gözlerinden…

Anladım... 

bir şizofrenin günlüğünden gerçekleri,

Güneş ağlar, rüzgâr haşarı bir çocuktur.

Ve sen sevgili karanlığa bir ışıksın…

Ama aydınlığın mum alevi gibi

Bir tek yakınında olan ben

karanlıktayım…

Hakikat güneşin hüznü kadar sarı

yine de söyleyemedim…