Aslıma Vedamdır

Keşmekeşliğimin çözülmezinde

Her adım eşliğinde yalnızlığımın

Köksüz ağacı hangi sağanak tutar ki yerinde

Bin çapa atılsa toprağa

Neşter değmiş ümitlerim yeşerir mi?

Çürürken köklerim

Dallarım çiçek verir mi yeniden

Eridim

Kalmadı aslım

Suretimi kattım bohçama

Ey, içinde kaybolduğum koca şehir!

Denizinden bir damlayı

Toprakla çamurlayacağım

Aklığına süreceğim yüzümün

Çamurun çalınsın

Yüreğimde götürdüklerimle

Alnımda leken kalsın_ karam…

Öylece duru ahvalde ayazlarım

Failim meçhul yarınlarımda

Vurdu beni çilekeşliğin

Sen gözlerimin kenti, vazgeçilmezim

Son bulsun artık azap rüzgârların

Erisin ellerim avuçlarında

Terlesin elimde yağmurların

Gittiğimde gölgem kalmayacak

İzlerim olmayacak bu şehrin sokaklarında

Varlığıyla yokluğu bilinmeyen bendimin

Sorgusu olmayacak

Ben geçtim buralardan ki,

Hüviyetim sorulmayacak

Karanlıklarında

Ben yaşatacağım hatırımda

Bir ağıt bir yas

Bir nida duyulmayacak aslımdan

Olmayacak ardımdan dökülen su_ bir tas…

Sen

Yalnız sen

Bin kat ziftin altına

Gömdüğüm yürek sızım…

Her yer zifiri yine ben

Kara/sızım

Yanarak alev-i mahşerinde

Gönüllü günahkârım ellerinde

Hercai düşlemlerin vedasıyla

Sırtlayıp özlemini

Yürek karamı yoldaş edip

Aslıma vedamdır şimdi bu

Şehr-i İzmir’im!

Canan Korkmaz