Hiçbir Gölge Tanıklık Etmedi Gözyaşlarına

Duvağını şiirlere merhem diye sürdüğündendir

Her kelimenin imgeleriyle paralandığı

Kimisi kurşuna dizse bile dillenir mısralarda

Şehirlerin kalabalığında zorba bir şair edası

Acil kapılarının azılı müptelası

Sanırsın isyan bayrağını çekmiştir şiirlerinde kadırgalar

 Çeker içinde ki duyguların pimini

Her taraf şiir kırıntılarına belenir gelincik çiçeği olup

Ve her şehirde bir kelime ağlar gizlenmiş öznesine

Ölümü giyerdi gelinlerin taçları

Hep hayat kokardı harflerin

Umut kalemlerde yaşasın diye 

Derdi ki dizelerimin kokusunu aldıkça ağlar bulutlar

Sanmayın bu dökülen yağmur damlası

Ve derdi ki;

Parmak uçlarımdan hohlayarak yaşadım hayatı

Rüzgârın karşısında bile yalnız durarak

Bir sabah vaktinde nisan yağmuruna takıldı şiirleri

Kederleriyle aldatmıştı mutluluk dedikleri

Sıcakken anlamadı acılarının şiirlerine çilingir olduğunu

Dönüşü olmayan yollarda hep radara yakalanıp

Kaybetti, ama pes etmedi ödediği bedellerden.

 Ahdine sadık bir edayla adımladı yeryüzünü

Umutlar biriktirdi ve savurdu ihtiyaç sahiplerine

Dümenini kırıp, tam yol ilerken hayatta

Sevdikleri uğruna kendini feda

Günahlarını kabul edercesine sevdi insanları

Ve acımadan uçsuz bucaksız bir karanlığa gönül verdi şiirleri…

Ama kendi gölgesini korkuluk zannedip

Zaaflarını sakladı dehlizlerinde

O yüzden hiçbir gölge tanıklık etmedi gözyaşlarına

Ve hiçbir gölge gelemedi peşinden

Özgürleşmek için uğurladı içtenliğini

Kınanırken işaret parmaklarından

Hayatın köşelerine sıkışırken

Şiirlerinin mirasını tüketti senelerce

Tadı kalmadı ekşittiği anıların

Emanete bırakılmış oyuncak gibiydi duyguları

Ağladı

Ağladı

Her şeye rağmen hayatı sevdi gözyaşları…

 adem efiloğlu