Bekle

beyaz bir kefenle örtünüyorken toprak

çığ tutar eteklerin

kar taneleri üşür kaşlarında

kuşlar ölür

kışlar titrer bakışlarında

 

köklerinde uyur baharlar

gövdeni beyazlar kürür

bak yüzün çamurlaşır

tomurcuklarına ölüm yürür

 

çek başını

gömül  yamacındaki derinliklere

kim tutar seni

toprak döllenmeye görsün bir kere

 

omuzlanırken koca bir mevsim

sapmasız fırlar zemheri

kazınır etine kuşpalazı bir yangın

yinelenir aşkın ezberi

 

kötürümdür bu şehirde aşklar

kuzgun istilasındadır bütün sahil

musallalar kurulmuştur

bir işgalin kalıntıları gömülüdür kıyılarında

vebalı bir salgındadır ciğerleri

çocuklar uyur kollarında

 

vurulur çelimsiz bir düş

kömür karasına keser gece

diklenirsin ya tipiye inat

ıskalamaz fırtınalar

yapışırsın ayaklandığın yere

 

yalancı baharlara çıkar adın

pusudadır filizkıran fırtanalar

yeşil yapraklarında kömürleşir

üzerine çiğler yağar

 

dışarısı soğuk

dışarısı kar

bilirim ki kafesler sana dar

birazdan duvarlar çatlar

dingin bir şafak belirir

biter

biter bu artçılar

 

çek  kendini

sokul yamacına

 gövdende uykuya dalsın ayaz

bekle güneşi

bekle

bekle  biraz

 

şiir ve yorum hasan polat