Pehlivan

Duydum öfke ile çamur atmışsın

Toprağım! boş yere atma pehlivan

Esriyen sözlere hile katmışsın

Dürüst ol yalana yatma pehlivan   

Nice abdal geldi  geçti bu yoldan

Çektiler kemiksiz gürleyen dilden

İnsanız kul olan bilmezse halden

Gereksiz konuşup batma pehlivan

Kimisi bedbindir hayatı yozdur

Güneşi görmemiş dört mevsim güzdür

El yumruğu bilmez eli balyozdur

Bilmedik yerlere çatma pehlivan

Karanlığa ait değil sabahlar

Bu yüzden ayyuka çıkar eyvahlar

Zulmün karşısında yıkılır şahlar

Haraza besleyip gütme pehlivan

Şiirlerin olsun sözünden düşen

Söz ile hünerdir dağları aşan

Söyle bana şimdi nedir bu pişen

Boş yere dostunu satma pehlivan

Bu meydan kimleri tarumar etti

Kimisi ardına bakmadan gitti

Meydandan kaçması asıl niyetti

Bu yüzden boşuna ötme pehlivan

Bazısında çoktur hadsiz arıza

Nedense göstermez hakkına rıza

Heceye serbeste bazen aruza

Bilmedik yerlere itme pehlivan

Adım Âdem kulluk etmedim kula

İsterim ki herkes huzuru bula

Zaten tüm şiirler şaire sıla

Yakışmaz şahsına etme pehlivan

adem efiloğlu 

bu bir mesaj değil, şiirdir derdim

sen de bil herkese birliğiz derdim

bu yüzden mısralar şiirler derdim

arz-ı halim bilindi mi şairim