Öptüm Alnından

Onu en çok düşünmediğin zaman

Daha çok senindir yalnızlık

Dudakların başkentidir sevdamın

Her baktığımda farklı bir renk

Saçların doğduğum şehrin asi rüzgârı

Ve ellerin

Her terk edişimde koşarak geri döndüğüm evimdir…

Aheste siner kokun ve hiç çıkmaz tenimden

Yavaş adımlarla oralı olmamış gibi yaparım

Gözlerim hiç dokunmaz belki gözlerine

Hep başkalarındadır ilgim

Oysa tüm zaferler senin

İtiraz etmez dudaklarım dudağına götürüldüğünde

Ve hiç konuşmadan kapanır

O senden kaçan gözlerim

İşte oracıkta itirafımız olur kalp atışları

Soyunur tansiyonumuz...

Hiç çekme ellerini tenimden

Bir an bile nefes almama müsaade etmesin

Yüreğiyle öpüşen ellerin

Sakın giyme eldivenlerini bu gece

Çıplak kalsın yalnızlığım kadar

Bulaşıcı bir hastalık tesiriyle

Sükûta ersin çoğalmadan içimi söndüren kalabalık

Sana doydukça vazgeçeyim

Bir başına kalmalardan

Kalıp da beynimi firar ettirmelerden

Körpecik sancılarım olsun alev topları

Bir sende, bir bende…

Dilini dehlizlere bölüyor nefesim

Yok vazgeçmek veya ertelemek bu finali

Artık ölüm yağmuru dokunuyor penceremize

Buğusundan kalp çizdim tutarak ellerini

Bir sana ,bir bana...

Tehlike yok, öyle sığ bir denize saplanmışım ki

Sen gelmeden açılamam,

Uzaklaşamam sahilden ardıma bakmadan

Su soğuk dersem örter ruhun tenimi

Tut, sakın ayırma nefesini

Zamanı değil, ama bölebilirsin ikiye beni

Senden önce, senden sonra...

Bir tek sen

Kimsesiz olmadığımın ispatıdır

Aynı rüyayı güneşin farklı gülüşlerine bulayan

Sen şimdi uyu

Öptüm alnından…

Canan Korkmaz / İZMİR