Saatler Hayatın Tam da Gözüne Vuruyordu

Geceden karaydı asi rengi

Bedir olup saçamadan ömre ışığını, söndü

Uzatmalarıydı yaşanan hayatın

Debisine inerken

Kaç dalga kırılıyordu üstümde kim bilir

Saatlere bir kala durdu deli rüzgâr…

Kahpe olan kadındı*

İhaneti sürünmüş bedenine bir adam

Sabaha karşı arşınlıyordu yine inini

Nefesinde alkol

Üzerinde ucuz parfüm kokusu

Sessizliğin hâkimiyetinde

Takıp maskesini

Yine sualsiz

Kucaklayarak doğan yeni günü

Geceden kalan nefesini

Üfleyip ''helaline''

Bedenini aklayacaktı belkide

Elinin kiriydi

Yıkar

Kalmazdı izi(!)

Saatler beş geçiyordu ihaneti…

Ve yine kadındı kahpe *

Lal olmuş diliyle kadın

Aforoz etmişti çoktan ruhunu anaforlara

Anka’nın kanadından dinliyordu masalları

Uygulamadan intifa hakkını

Saati durmuştu bir kala deli rüzgâra

Zamansızdı…

Kahpe olan oydu yine*

İhanetin kucağında bir çocuk

Oyuncak küreği malası

Sıvıyordu balçıkla

Büyüklerin günahlarını

Çocuk aklıyla hesap etmeden,

Yağacak yağmuru

Kopacak kasırgayı

Saatler hayatın tam da gözüne vuruyordu…

Canan Korkmaz / İzmir

07.04.10

Ve her durumda suçlanan yine kadın….