Yanıyorum

Günahlarımı kuruttum hicran ipinde

Rötarlı trenler geçiyor önümden

Binemiyorum

Mavi alabildiğine serilmiş dünyaya

Yeşil bir o kadar sebil

Ben kara bulutlardayım hala

İnemiyorum

Her şey bir noktada başlıyor aslında

Bir kelimeyle can buluyor hayat

Aslında ölüm bitmek değildir

Göremiyorum

Açsam kırk kilitli kapıyı

Arkasında bir saray var gözlerimin

Giremiyorum

Kah bir çağlayanın esintisine

Kah apartmanların kanatlarına

Kanıyorum

Kanıyorum en sağlam yerimden

En cesur yanımdan korkuyorum

Ve gövdesinde bir alevin

Kendime yanıyorum