Öksürük sesi, sigara dumaný, kirli çoraplar…
Duvarda manzara resmi, resimde kýþ.
Yalnýzlýk sinmiþ saçlarýna kadar.
Karanlýða saplanmýþ gözleri,
Ýçerde sýcak bir hayal arar.

Bir tuhaf adam, o gitti gideli.
Elleri kurumuþ, sakallarý büyümüþ;

Biraz yorgun, biraz deli;

Dudaklarý demir, yüzü gümüþ,
Kalbi avuçlarýnda belli.

Çoktandýr bir tas çorba içmedi.
Bir fotoðrafa bakmadý günlerce.
Her düþündüðünde ‘…’ dedi.
Dilinde daima o iki hece,
Bekledi…

Göremedi kendini aynada adam.

Su dökmedi çiçeklere hiç.

Þiir yazamadý gönlünce.

Eski bir þarkýnýn dilinde dönen

Hatýralarý hariç,

Hiçbir þey güldürmedi onu.

Bir gece baktý arsýz karanlýða,

Sonra saatine korkakça.

Durdurdu kanýndaki zamaný,

Sonsuz yalnýzlýðýna uzandý

Ve çekti üstüne nisyaný,

Kanatlandý.