Aşkın Panoraması

Yığın yığın yalnızlıklar yemyeşil düşlerin içinde,

Her kalbin sırattan düştüğü yer,

Doğum ve nedamet, ölüm ve mahşer.

El ele tutuşmuş gözlerde

Tiryaki dudaklarda yaşlanan kelime,

Kim bilir Adem'den kalan bir yalan.

Lal zamanların fecrinde bir gül açması

Ah kimsenin bilmediği işte bu değil mi?

Gölgeler eskitir, gölgeler keser

En sarp dağlarında depremler;

Susuz vadilere gebedir gece ve gündüz.

İkrarın mum ışığında ağlamasını görürüm

Kimi zaman umut, kimi zaman yeis

Sonsuza el uzatırken pencerelerden.

Karanlığın tortusu akar derelerden,

Çiçekler susuz büyür.

Destanlar, hükümsüz sözler çöplüğü,

Şiir en basit dalkavukluk.

O en derin hisler sarsınca ruhu

Tek ses yükselir: Hu

Ve onda başlar onda biter zaman