Mavişim

her basamağı pençeleyerek

günahlarımı çevire çevire

renklerimi örseleyen

oysa annem

beni  ne çok

mavişim diye severdi

özgürlük adına mavi bulutlara dolanırken

tırnak patide dediğimizde

başladık cümle beyaz  yalanı yalamaya

aşka fosforlu bakışlarla baktık

tüylerimizi yumuşacık kabarttık

içimizde yanan o sıcaklık

uyuttu bizi

düşlerde  yavru fare pembeliği

torbaya konulup

uzaklara atıldığımızda

ağlamadık

sadece dönmedik

kovulduğumuz yüreğe

oysa

korkularımız yıldızlar altında

öyle parlıyordu ki

bulabilirdik yolumuzu

gecenin karasını seçtik

müsebbibi diyorlar

gizemi sevmem

geriye  kalan sekiz canımız daha vardı

başladık cümle beyaz yalanı  yalamaya

müsebbibi diyorlar

sütü sevmem

yoktun

aslında belki de olmadığından

namımız artık

"bizim sokağın kedisi"

kuyruk her zaman dik

yağmurda ,karda

oysa annem

beni ne çok

mavişim diye severdi

çekeyim  diye kendi ipimi  acıya  dolarken