Şairin Ölümü

Gönlümün en güzel ezgisine 

Karaladım bu satırları

Şair ölür her şiirinde aşksa şahlanır nazarımdA

İçimin çöl ateşinden ;en  içli  güftemle,

Sessiz çığlığımla  boğazıma dizilen aşkın

Son can çekişidir bu satırlar

Zulamdaki yalnızlık   ve yokluğun  Azrail  gibi başucumda

Akreple yelkovan gibi kovalar beni zaman

Rüzgarın fısıldadığı hasret kokusu

Allak bullak etti,

El pençe divan durduğum aşkın

Dizlerinin bağı çözüldüğünü

Yüzüme  vurdu  fütürsuzca

Son senfoni

Sen giderken

ağlar  gökyüzünün  yedi  rengi de  benimle

dert  ortağı  olur  papatyalar..

güneşimi  keybettim  gören  bilen  varmı

maviydi

gökyüzü  gibi

ayrılığın ilmeğini  geçirirken  zaman

düş mavisi akşamlarda

uğruna döktüğüm inciler

çıkıverir karşıma

pes etme derler  de

gücüm kalmadı

kalmadı takati yüreğimin

matemini  ay ışığı tutar bundan sonra

kirpiklerim düşüyor

üşüyorum

üşüyorum…