Dönerim Anam

Seni ziyaretti niyetim, gâyem
Ruhum gurbet elden, bezdi be ANAM.
Bilirsin, duandır en büyük pâyem
Ayrılık beni de üzdü be ANAM.

Hiç heves etmedim sırçalı köşke
Ne paraya pula, ne meye, meşke
Yanında geçeydi şu ömrüm keşke
Sensiz yaralarım, azdı be ANAM.

Bir ağa takıldım gurbet adında
Hiç hayat sürmedim ağız tadında
Ömrümü tükettim hicrân odunda
Gönlümden hep hüzün sızdı be ANAM.

Okuldan gelince, çantayı atıp,
Sebepler uydurup, nâz edip, çatıp,
Küçük bedenimle dizinde yatıp,
Huzurla uyumak, hazdı be ANAM.

Viraneye dönmüş koskoca yapı
Kırmışlar zilini, paslanmış kapı
Süpürge bir yerde, bir yerde sapı
Kimler düzenini bozdu be ANAM?

Yazın kalacaktın, yuvandı güyâ
Kâbusa mı döndü o güzel rüyâ?
Duvarlar rutubet, dökülmüş boya
Her yer örümcekti, tozdu be ANAM.

Kokuları bile gitmiş güllerin
Yüzünde izleri kalmış yılların
Çökmüş omuzların, düşmüş kolların
Söyle, seni kimler, ezdi be ANAM.

Sözde, evlatların vardı yanında
Yalnız bırakmışlar, en zor gününde
Zayıflık, yaralar açmış teninde
Ayakların soğuk, buzdu be ANAM.

Bir an önce dönmem farz oldu artık
Bitmekte takvime düştüğüm kertik
En son biletimin dönüşü yırtık
Gelecem dedim ya, SÖZ´dü be ANAM.
Gelecem dedim ya, SÖZ´dü be ANAM...

Mecit AKTÜRK