Kimseye Sezdirmeden -1-

Kimseye Sezdirmeden -1-

Uzaklarda bir nefes gibi dolaşıyorsun içimde,
sessizce, kimseye sezdirmeden.
Adını anmasam da her sabah
seninle uyanıyor tenim,
seninle kararıyor gece.

Sokaklar dar geliyor bana sensiz,
her köşe başı bir “keşke” ye çıkıyor.
Bir kahvenin dumanında kayboluyorum,
çünkü duman bile senden iz taşıyor sanki;
yükseliyor, dağılıyor,
ama bir türlü gitmiyor.

Bazen rüzgâr estiğinde
saçlarının kokusunu getiriyor yanıma,
tutuyorum havayı avuçlarımın içinde,
bırakamıyorum.
Bir çocuk gibi saklıyorum o kokuyu
göğsümün en derin yerinde.

Gece yarısı uyandığımda
yastığımın boş tarafına bakıyorum uzun uzun.
Orada senin sıcaklığın hâlâ duruyor gibi,
eline uzansam tutacakmışım gibi.
Ama parmaklarım sadece serin çarşafa değiyor,
ve o serinlik içime işliyor usulca.

Ne kadar zaman geçti bilmiyorum artık,
zaman da sen gidince şekil değiştirdi.
Bazı günler ağır bir yük gibi sırtımda,
bazı günler ise ince bir sızı gibi
kalbimin tam ortasında.

Seni özlemek artık bir alışkanlık değil,
bir tür yaşama biçimi oldu.
Nefes alırken bile içimden
“keşke burada olsan” geçiyor.
Gülüyorum insanlara,
ama gülüşümün arkasında
senin adın gizli.

Ellerim hâlâ senin ellerini arıyor
kalabalığın içinde.
Bir yabancıya değdiğinde bile
bir an duraklıyor,
“bu o mu?” diye.
Sonra anlıyorum ki değil,
ve o boşluk daha da büyüyor içimde.

Gülüm,
eğer bir gün yolun düşerse buralara,
hiçbir şey söyleme.
Sadece bak bana.
Gözlerimle anlatırım sana
bu kadar zaman nasıl geçtiğini,
nasıl her şeyin seninle başladığını
ve sensiz yarım kaldığını.

Belki bir tebessüm yeter,
belki bir “merhaba” yeter.
Belki de hiçbir şey söylemeden
yanıma oturman yeter.
Çünkü ben hâlâ
seninle susmayı,
seninle durmayı,
seninle var olmayı
en çok seven insanım.

Ve eğer bir daha hiç gelmezsen…
Yine de seni sevmeye devam edeceğim,
sessizce, kimseye sezdirmeden,
bir nefes gibi içimde taşıyacağım
adını.

Mehmet Aluç