Ah Nedir Benim İlham Perimden Çektiğim

‘’Sevmiyorum artık seni Ruhefza

Bırak rüyalarımı sensiz kalsın

Gözlerin derin bir uçurum boşluğa açılan

Ne zaman baksam hep karanlıksın

Savurma artık zülüflerini rüzgara

Avutmuyor artık gülüşlerin Ruhefza

Geçtiğin sokakların hepsi tarumar

Sıcaklığını yitirmiş bastığın kaldırımlar’’(Alıntı)

Temkinliyim artık severken ne de olsa aşk hep yanlış yaptı bana:

Kurak çöllerin rüzgârıyım

Ruhumun uğultusunda saklı şakıyan sesim

Ve ölü sevincim

Ebegümeci misali içimdeki büyüyen otlar

Her birini yolacağıma

Saçıma sürüyorum bir bir

Endamım böyle benim

Benzemediğim kadar hemcinslerime

Belki de kadınların ak lekesiyim

Muzip bazen şaşkın mizacım

Ağlarken gülümsemeyi başardığım

Kimse de iltifatlara boğmasın hani beni

Men ettim mendirek misali

Sırıtan yüzleri

Elemle kovdum kapımdan

Ardından gülümsedim

Ne yapayım bu da benim

Bu da benim mizacım

Hem ben yanlı bir şarkıyım

Hep aşktan yana

Ki

Yaka silktiğim kadar da var hani aşktan

Aşk olsun demeyi refüze edenlere telaştan

Sitemim

Ve ruhumda dinmeyen siren sesleri

Annemden yadigâr belki de

Ne de olsa yaşarken en çok annem korkuttu beni

Titrerken üstüne

Ve dualarım ana dilimde

Ölmesin diye

Kabul edendi de yüce Huda

Ama bir akşamüstü melekler şaşırdı rotayı

Göç etmesini gerektirecek çok şey vardı ne de olsa

Bu yüzden öcünü aldım annemin

Övünçle ve alnımın akıyla yaşadığım kadar da Allah kerim

Dedim ya:

Aşktan yanlıyım

Bazen ş/aşkın

Yanlış sokaklara saptığım

Allah saptırmasın beni yeter ki doğrudan

Tünediğim şu eksen şu yerleşke ruhumda doğan

Güneşe sunduğum teveccühüm

Gülümseyen yüzüm

Akça pakça teninde şu misafiri olduğum sayfanın da

Yüzü suyu hürmetine bu günü de atlattım

Korktuğum başıma gelmedi şükür

Ama ne yapayım ben yandaşım

Elbet aşka elbet insana

Ve doğruya

Ve destura

Öykümse henüz başlıyor

O da bir sonraki ilhama

Elbet başucumda uyurken ilham perim

Ah, nedir benim çektiğim?

Tam da uykumun en güzel yerinde

Alın işte bir şiirde daha demlendim

Afiyetle…