Yetinmeyi Bilen Her İnsan

Ey, şafak sonram…

Topla yenilgilerini yetmedi düş önüme

Başınsa asla öne düşmeden

Düşüncelerini del kalemle yetmedi

Şiire bürün

Her bozguna uğratıldığında

Ya şiir olup öl

Ya da yeniden dirilip şiire meylet

Her kapının ardında vardır illa ki bir istikamet

Ki

Yolu iyiye çıkan güzele meyyal

Renk körü olsa da zalim

Mazlumun renkleri ile yüreği atan

Her elem her Elham

Aşkla büzüşen sıfatlardan arda kalan

Nice dua nice iman

Nice idrak nice kelam

Selamı yitik dervişin tekbirinde

Saklı tutulası iyi niyetin tasvirinde

İlla ki kabul görecektir o İlahi Makamda

Mevkii yaşam ve ölüm

Mizacı aşk ve hüzün

Meramı bilinen tasvirinde doğan

Güne hükmeden

Ve tüm âleme söz geçiren

İlahi Işığın

Hikmeti ve nidası ve fısıltısı dahi yetebilirken 

Yetinmeyi bilen her insan

Kâh yazılası uzun bir ferman

Kâh banılası kalbin

Uzamında can bulan

Her hücre ve her yeni doğan

Gün de kabulüm gecede saklı kimliğim

Demekle hemhal

Mehtabın ç/ağrısı

Yıldızların sönmezken ışığı

Elimden kayan hayat ve zaman

Teşrifi ümidin

Baskın çıkan elbet ilham elbet iman

Aşkın bitmeyen

Bataryasında saklı iken de nizam…