Kahvaltı Sofrasında Şiir

Bilmediklerimle avut beni

Bildiklerimi ise savunmuyorum artık 

Tüm atıl düşlerden bir b/atağa düşüp de 

Yengilerin nefesinde saklandım 

Ve yergilerdi beni yerden duvara çarpan 

Eğri bir çubuk gibi göğsümde derin bir yara

Edimlerimde çakıl taşı biriktirdim

Hani olur da sorarsın diye nereye gittiğimi

Masallara tüneyen bir kuş gibi

Serptim arkamdan

Emre amade hayallerimden arda kalan

Ne varsa sakladım çeyiz sandığımda

En çok da çekincelerimi

Belki de bu yüzdendir yalnızlık bir armağan atalarımdan bana

Yadırgandığım ne ki?

Yaslı ve yaşlı düşlerin göğsüne konan bir kuşa öykünmek misal

Kanatlarım olmasa da özgürüm ben

En çok da sevip şiirlere sığındığımda

İhbar ettiğim tüm aşkları

Kâh melankoli yüklü kâh platonik

Duvarlara yaslı yüzümde son bir imge

Parlayan gözlerime eşlik eden o çiy tanesi

Hayır, sanma sakın ağlamadım ki

Hem ağlasam yazamazdım bunca şiiri

O yüzden yaşlarımı dize bildim

Yaslarımı imge

Şiir biçtim ömür içtim

O da kendimce

Ön sözü olmasa bile şiire

Hibe ettiğimdi yüreğim

Son sözü söylemek ne kelime?

Daha yeni girdim söze lafa

Ne dalkavuk ne sıradan

Öznesine sadık kelamın hasından

Yazmalıyım ki adım şaire çıksın

Çıkmadığı kadar dokuza

Hep mi iner insan sıfıra?

Edimlerim şiir hayallerim hikâye

Göç mevsimine denk düşen kendi halinde bir serçe

İyi de uçamaz ki haspam o minicik kanatlarıyla

Nereye göç eder ki minicik yuvasından başka

Sahi, var mıdır başka dünyası başka hayalleri?

Serçe deyip de geçmeyin hani

En çok da sırça köşkünde saklı rüyaları ve yavruları

Yaratan ihtimamlı nasıl da yaratmış haşmetiyle

Çırpınan bir tek o değil ki hem:

Kim der ki içimdeki saklı yüreğe serçe?

Kim derdi sahi de inanmazdım

Şiir yazıp şiirle yatıp kalkacağımı

Yatsıya kalmadan sonlanmalı şiir

Sabaha kalmadan da demlenmeli

Nasıl da iyi gider çayın yanında?

Hele bir de aldı mı demini

Deminden beri yazdıklarıma da mı şiir demeli?

O halde buyurun sofraya

Artık Allah ne verdiyse…