Aşkın Alfabesi

Ertele tüm bildiklerini

Ötele de aklın gediklerini

Renklerin büyülü dünyasında buluşalım

Azıcık karanlık olsan bile

Beyazlığımla dağıtırım kara bulutları

Bir imgeye konalım ve şiire baş verelim

Aş eren ilham perimin acıkan karnına sözcükler ekelim

Tufan öncesi

Kura sonrası

Artık ne çıkarsa bahtımıza

Efemine çırpınışlarına kuşların

Bu sefer de sessizlik ekelim

Mevsim nasıl da boyutsuz

Tıpkı nutuklar atan sevdamın renginde

Yalnızlık ise bazen huzursuz bir minvalde

Seken duyguların şiir hükmünde

Giydiği o fasıla

Aklın havsalasından taşan dalgalar ötesi

T/aşkın mizaçların alfabesi

Oysaki her yürek sökemez bu alfabeyi

Önce sevmeli

Sonra hicran yüklenmeli ki

Şiir olup da yağsın dağlara bayırlara tüm ruhlara

Sevdanın bayrağı da dalgalansın ünlenen fıtratında

Duyguların kekremsi tınısına

Serilsin figan

Kırık bestelerde çiçekler açsın

Varsın da ölümü kucaklasın bakir tanılar

Tınısı akla zarar

Bir nakarattan da öte iken yaşamaya var mısın

Demenin inhisarında

Eklem yerlerine şiirlerin sürdüğüm merhem niyetine

Yaralı beyitlerin kan kırmızısı tedirginliğinde

Ansızın da ölecekmişçesine

Ve işte cebbar dalgalar

Kıyıları döver

Atılan bir tokatmışçasına

Bazen refüze edilen aşkın mayasına

Özlem sökün eder pervasızca

Oysaki dip dibe el ele yaşamak varken

Ve işte ansızın da hâsıl olan isyan

Minyatür bir köprü gibi

Yüreklerin kol kola girdiği

O nirengi noktası ki

Sözcüklerin dahi

Takatinin tükendiği

Varsın sökme aşk dilinde okumayı yazmayı

Sökün eden hecelerden de nemalanmayı

Tehir etme asla

Soracaksın da bir bilene

Aşkın kuvözüne doğan şiirlerin dilinde

Bir de sor bakalım ahvaline:

Aşk nedir bunca kelamı alt üst eden?

Şiirden de ötesi var mıdır aklında ve yüreğinde ve ruhunda

Aşk nasıl ki şiire tekabül eder

Yazan bilir

Bir de çok seven…