Bana Seni Gerek Seni

Yunus Emre’nin en bilinen ilahisidir. Vahdet-i vücud anlayışının halk diline döküldüğü en saf örneklerden biri olarak kabul edilir. Hece ölçüsünün 8’li (4+4) kalıbıyla yazılmış olan şiirin nakaratı "Bana seni gerek seni" mısrası, mutlak teslimiyetin ve Hak’tan başka hiçbir şey arzulamayan âşığın haletini ifade eder.

İlk dörtlükte aşkın benlik perdesini kaldırması (fenâ-fillah) söylenir. İkinci dörtlükte âşığın varlık-yokluk gibi izafi kavramların ötesine geçtiği belirtilir. Üçüncü dörtlükte aşkın bir ölüm olduğu, ama bu ölümün gerçek dirilik (bekâ-billah) olduğu vurgulanır.

Dördüncü dörtlükteki "Sûfîlere sohbet gerek / Ahîlere ahret gerek / Mecnunlara Leylâ gerek" tekrarı, herkesin maksudunun farklı olduğunu söylerken Yunus’un kendi maksudunun yalnız Allah olduğunu vurgular. Beşinci dörtlükteki "külüm göğe savuralar" ifadesi, Hallâc-ı Mansûr menkıbesini hatırlatır; ölümle bile aşk sönmez.

Altıncı dörtlüğün "Cennet cennet dedikleri / Birkaç köşkle birkaç huri" mısraları, cennet nimetlerini bile gözünde küçük tutarak yalnız Allah’ı isteyen muhabbet sahibinin sözüdür. Son dörtlükte ise şair adını verir (mahlas) ve iki cihanda da maksudunun yalnız O olduğunu söyleyerek şiiri kapatır.