Edebiyat ve Kültür Platformu
Ben Yürürem Yana Yana
Aşk boyadı beni kana
Ne âkilem ne divane
Gel gör beni aşk neyledi
Gâh eserim yeller gibi
Gâh tozarım yollar gibi
Gâh akarım seller gibi
Gel gör beni aşk neyledi
Akan sulayın çağlarım
Dertli ciğerim dağlarım
Şeyhim anuban ağlarım
Gel gör beni aşk neyledi
Ya elim al kaldır beni
Ya vaslına erdir beni
Çok ağlattın güldür beni
Gel gör beni aşk neyledi
Ben yürürem ilden ile
Şeyh anaram dilden dile
Gurbette halim kim bile
Gel gör beni aşk neyledi
Mecnûn oluban yürürem
O yâri düşte görürem
Uyanıp melûl olurum
Gel gör beni aşk neyledi
Miskin Yûnus bîçareyem
Baştan ayağa yâreyem
Dost ilinden âvâreyem
Gel gör beni aşk neyledi
Edebi İnceleme
Yunus Emre’nin "aşk halini" en yoğun anlatan ilahilerinden biridir. Nakarat olan "Gel gör beni aşk neyledi" mısrası, âşığın kendi halinin başkalarınca şahit olmasını isteyen bir çağrıdır.
Şiirin temel imgeleri yanma, kanlanma, esme, tozma, akma, çağlama gibi hareket fiilleridir. Bu fiiller âşığın huzursuzluğunu, sürekli bir devinim halini anlatır. "Yeller gibi", "yollar gibi", "seller gibi" benzetmeleri tabiat unsurlarıyla kurulan teşbihlerle âşığın halini kâinatın hareketine bağlar.
"Çok ağlattın güldür beni" mısrası, aşkın dervişliğindeki paradoksu özetler: Sevgili hem ağlatandır hem güldürendir, hem yâredir hem dermandır. Mecnun motifi, aşkın aklı aşan boyutuna işaret eder; düş-uyanıklık ikilemi ise tasavvuf vecd halinin halk diline tercümesidir.
Son dörtlükte "miskin Yûnus" tabiri tevazu ifadesidir. "Baştan ayağa yâreyem" mısrası, âşığın bütün varlığının aşk yarasıyla dolu olduğunu söyler; "dost ilinden âvâreyem" ise "vatan-ı asli"den (asıl vatan, ruhların geldiği yer) ayrılmış ruhun gurbet hissini ifade eder.