Afrikalı Çocuğa

Henüz sömürülmemiş kelimelerinle

Prangalarının arasından göğe uzanan

Çöl yanığı ellerinle

Yüzyıllar önceydi, ay henüz parlaktı

Toprak kurşun sıkmazdı gözbebeklerine

Birden geldi beyaz zulüm

Ve atalarının kanıyla gülizarlar kurdu hayallerine

Sen kelimelerini kaybettin

Kahramanların oldu uzak ülkelerde

Sahibinin diliyle şarkılar söyledin

Unuttun ağlamayı tokken ve sonra

Kartallar, atmacalar, çakallar sevdi seni…

Büyüdükçe büyüdü gözlerin

Ne kadar uzağı görebildin küçük

Yahut kaç denizi doyurdu yağmurların

Bilirsin çocuklar destan yazamaz

Kırık aynalarından yüzüne düşen

Güneşi tutar bir gece vakti

Senin ülkende bir yudum sudur mavinin adı

Senin ülkende ölüm biraz daha güzeldir küçük

Bana bir şiir yaz küçük

Sinekler, böcekler, vahşi hayvanlar dinlesin

Kaldırsın kalbinin orta yerinden başını adem

Bana bir şiir yaz küçük

Ölüyorsun madem…

.