Gözlerin Yeter

Kuru toprağım ki; nehirler gibi

Çağlayıp akmaya gözlerin yeter

Nazarın güneşin, nurun naibi

Dünyamı yıkmaya gözlerin yeter

Gönül belasının derdinden kaçıp

Huzura gel desem bağrımı açıp

Sığınsam dergâha dünyadan geçip

Çileden çıkmaya gözlerin yeter

Kendi denizimde geçer her demim

Uğramaz kimsenin suyuna gemim

Eşim dostum bilir; suçsuz âdemim

Başımı yakmaya gözlerin yeter

Benim gözlerinde çifte nakkare

Her vuruş cihanı inleten nare

Gidin, meramımı söyleyin yâre:

Bin yıl dert çekmeye gözlerin yeter