Derin Bir Sus Arası

Geçmişten hükümlüsün
Geçmişten yargılı
Dedim ya demin geçmişte kaldığını
Düz asfalt boyu yüzün olsa da yollar
Hiçbir yerinde durmamalı
En imkânsızı imkânlı kılarken
Kim imkânları imkânsız kıldı da
Hiçbir şiir kelimesi yakışmadı adına
Yinede yolun yolcusuydu 
Yolu anlamlı kılan ne dersin?

Hazırdı kâinat 
Ve tabiat 
Ve hayvanat
Yani, bir insanı sevmek için 
Her şey hazırdı
Lakin zaman…
Beni içinde öldürdüğün zaman
Bu kadar alınma siyahı üstüne
Baktığın yer o kadar karanlıksa
Belki körleri anlamak içindir ne dersin?

Hep izafiydi yaşam
Hep aynı kurnadan sus içerdik 
Hep aynı anlamsızlığı 
Baş okşayan cimri eller
Sevap kazanma derdindeyken
Öksüzlüğüne hükmet
Yetimliğine ağla
Anlamsızlığa küfret
Günah en alaycı külfet/ken
Seni sana haykırsam ne dersin?

Beni bu şiirin dizelerinde boğacak
Annemce rüyalar 
Bazen ümit doğsa da 
Çok şımartmayacak fasılalar
Hep acıdan başlayacak saymaya
Umudu atlayarak 
Saçlarımı tarayıp yokluğa sürecek aynalar
Gözyaşımın yanağıma bıraktığı iz
Tertemiz desem ne dersin?

Bu yüzden çok zor oldu 
Çocuklara anlatmak
Çiçeklerin neden öldüğünü
Üstelik ben de büyümüştüm
Kahrımı benimseyecek kadar
Yani ay ışığı tutmuştum yutkunarak
Kursağımda bir lokmalık aldanışla
İzafi olan her şey emrime amade
Gerçekten yalandan düş/tük ne dersin

Hepsi çiçeklerin suçu diyorum
Ölmeye o kadar müsaittiler ki
Can alamayacak kadar canlıydılar işte
Öyleyse ayağa kalk!
Yaşama hırsı yüzünden cezalısın
Kahrın zindanlarında 
Mil çekilsin gözlerine
Asıldığın ağaca dön yüzünü
Ne görüyorsun? desem…