Yol Yakınken

Ne beşeri aşk,

Ne ihtiras,

Ne de yalan…

Uzağındayım, çok uzağındayım

Tüm bu menfi duygulardan.

İşim olmaz kibirle,

Asla da olmadım nefsimin esaretinde.

Aç, susuz, yalnız ve suskun;

İhtişamını yaşamaktayım

Ezeli bu dört duygunun.

Körelttim nefsimi,

Yeminle ettim tövbemi.

Ben yolcusuyum

Gönlümdeki mabedin…

Anam, babam, kardaşım;

Yüce Mevlam’dır tek sırdaşım.

Gurbet, benim ezeli vatanım.

Yoktur yalanım, dolanım,

Gözüm yok kimsenin servetinde,

Servet zaten benim kalbimde.

Yol yakınken döndüm yüzümü,

Ben, çoktan ahrete.

Dünya, ey yalan dünya;

Bir garip kulum işte,

Hayat denen bu uzun yolda,

Günahım, ayıbım varsa affola.