Dilsizliğin Çığlığı

.

Tınısı duyulurken pas tutmuş ağıtların

Yüklemi kan kokulu cümleler mırıldanır insan

Ki kontenjanı dolmaz ölümlerin

Meleklerin gölgesi düşer  kalbin ritimlerine

Ve gamzelerde  nostalji olur  tebessümler

Gömülü  umutlar  çıkınca gün yüzüne

Teklik içinde çokluğu keşfeder insan

Hızır nefesi  üflenir  felçli ruhlara

Kanatlanır  limandaki  demirli martılar bir bir

Ve başı ezilir üstü açık kalmış dünlerin

Karanlığı taciz ederken güneş

Rüyaları ısıtır yandıkça eriyen mumlar

Yeniden kandili tutuşur  umudun

Tutanaklara geçmiş bir çığlık duyulur ardından

               Ve incinir karnı burnunda sessizlikler

Nefesini dinlerken çiğ düşmüş  zamanın

Tutuverir elleri buruşmuş  anaların bedduası

Kırılır fay hattındaki  siyahın hüznü

Ruhlar  da arınır kangren olmuş keşkelerden

Ve gök sıyrılır  yorgun renklerinden

Bol  kavisli  bir  yoldur artık  yaşamak

Sisli  hüzünlerde  yolunu kaybetse de  insan

Yollar  keşfeder   yol  içinde

Diner morarmış gecelerin kararmış sancıları

Ve görünür  umudun şehirleri . . .

.

.

.