İnindeyken Kimsesizliğin

Desturum sevgi oldu hep,

Yürürken O’nun yolunda.

Üstüme alınmadım sitemi, nefreti

Yana yakıla ağlasam da.

Bir dilekti benimki

Belki bir çırpınış,

Sadece ermekti o mertebeye

Kul olmanın hakkıyla.

Birer birer soldu çiçekler

Çok sevmiştim oysa

Ve boyunlarını büktüler teker teker

Kızgın güneşti belki de canlarını yakan.

Ne fırtınalar bitti ne kasırgalar

Islanırken Hakkın rahmetinde,

Ellerim boş kalsa da

Sığındım O’nun gölgesine.

Usul usul çekip gitti dostlar

Yalanlarının yanına varlıklarını katık yaptılar.

Ezeli bir düşmanmışçasına

Canımdan can kopardılar.

Dikenleri batarken gülün

Fısıldarken kulağıma adımı hüzün,

Can çekişmekte duygular

İnindeyken kimsesizliğin.