Çocuksun Sen Ve Bu Dünya Sana Göre Değil

Tekil düşler coğrafyası ve sen, çocuk!

Bilinmezin rücu ettiğisin: hem saf hem katıksız ve çok küçük.

Ellerin var ama ellerinin dokunulmazlığını çalmış kalantor adamlar.

Yüreğin var ve çok büyük içine sakladığın gezegenler adım gibi biliyorum ki tek tek sana itaat ediyorlar; ya, dünya denen cehennem?

Sofiler var.

Sofistike karakterler ve de.

İdam sehpasında neden hep senin başın var, kimse demiyor bana.

Sorabildiğini sor bana elbet senden önce idam sehpasında sallandırılmazsam.

Öpebilirsin de yanaklarımı eğer ki dudakların erimezse yalamadığın dondurmanın tadında bulamadığın kadar da adında saklı olanları ve işte o soytarı zaferlerden ne varsa düşmeyen payına.

Azat et.

Azat edilelim.

Çocuk değilim ama senin gibiyim.

Çocuksu addedilsem de zaman zaman aklımın enginlerinde yol alan yelkenlerden düşmedim hiçbir zaman zaten düşsem bile sadece boşluğa çünkü benim yelkenlerim suda yüzmez:

Ya karada.

Ya da havada tıpkı hayallerim gibi.

Enjekte edilmiş bir çığlık mı arıyorsun söyle?

Ama bil de çığıranın sen olduğunu ve bilmezden gel seni duymazdan gelenleri.

Ekarte edilmiş bir beden midir yoksa kaskatı kesildiğin hem bilirim de hangi coğrafyalarda öldüğün ve esir edildiğin.

Tüm bültenler mutlu insanlarla dolu.

Adamın bünyesi kaldırmaz oysa bunca mutluluğu.

Ve tüm fileler hınca hınç dolu:

Ya, senin sofranda ne var o yarım somun ekmekten başka?

Sevdiğimden de ötesin.

Sevildiğine şüphen olmasın asla gerçi senin soğuk bedeninle kafa bulur o metruk şatolarda yaşayanlar ve senin ölü bedenin nasıl ki duygu fukarası zeminlerde sadece bir nesnedir:

Ya, Yaratana sormalı neyin nesidir bu olan?

Anan ve baban.

Belki yanında belki çok uzak.

Ya, kardeşlerin?

Gitmediğin okulun görmediğin onca şehir ve bilmediğin nice iklim!

Ne de olsa ikilem yüklü insanlık ve ikiletmeden bastılar parmaklarını o ölümcül tetiğe.

Rengin ne, diye sormam çünkü çocuk demek gökkuşağına denk düşer.

Yaşın nedir diye de sormam ve yasını da!

Bir yasa addedilmiş çocuk ölümlerinde ve çocuk istismarında hep mi güme gidensin?

Adın ve de ırkın!

Soytarı nefislere meze olan varlığın.

Bu gün ve yarın!

Yandığın mıdır elzem olan yoksa odun attığın cehennem ateşini körükleyen midir o saf ve masum ruhun?

Sustuğun aşikâr.

Susturulduğun da!

Doğru demiş Ahmet Telli Üstat ne de olsa:

‘’Susan bir çocuktan daha büyük bir tehdit

Ne olabilir, sorumun karşılığını bilmiyor hiç kimse

Kötü bir anlatıcıyım oysa ben

Hiç büyümüyorsun artık iyi ki büyümüyorsun

Adınla başlıyorum her şiire ve her mısrada

Esirgeyensin, bağışlayansın, biat ediyorum

Çocuksun sen ve bu dünya sana göre değil.’’

Oysaki ben biliyorum neden sustuğunu aslında herkes biliyor ve bilmezden geliyor:

Çünkü sen çocuk:

İzin vermiyorlar büyümene ve konuşmana ve küçücük bedeninle çektiğin acıları da nedir, nedendir diye sormuyorlar.

Eğer ki; büyüseydin susmayacaktın:

Dedim ya: sen çocuk kaldın ve çocuk ruhunla bir soluk getirecekken dünyaya…

Büyümedin iyi ki de!

Ah, keşke büyüseydin de dünyanın bu çarpık düzenine bir el atsaydın.

Büyüyüp de çocuk kalanlara da sözüm çok ne de olsa:

Bu dünya çocuklara ve çocuk kalanlara göre değil…

Üzgünüm çocuk hiç olmadığım ve çocuk kaldığım kadar…