K Ayıp Lehçe

Saklıdır  her  boncuğunda  ayrı  heyecan

Aksak  bir  tempoda ilerler zaman

Avaz avaz susar yanıtı yasaklanmış sorular

Ve  eylülden  daha  yorgundur  insan

Su kıyısında  aranırken  çöl  yalnızlıkları

Lekesiz beyazlar gibi ağrısızdır sancılar

Hep  t/uzaklarda yaşar insan

Yormadan gitmez  sormadan  gelenler

Ve kırıldıkça yön değiştirir ışıklar

Yoktan yar edilirken sonlu hayat

Yusuf’un gömleğindeki kan  gibi  aldatır dünya

 Çıkışı  kaybolur  labirentlerin

Bir  ölünün ilk akşamında pıhtılaşır umut

Ve  ç/alışmadığı yerden incinir insan

Boğulurken  zaman  kendi  zamansızlığında

Boğazın ortasında düğümlenir seslenişler

Her  zerre bir  yük olur omuzlarda

Üşür  son durağın  yolcuları

Ve ölüme emanettir artık  nefesler

Yüzlerde  solarken  korkunun akşamı

Balığı  öldürür  suyu bağışlayanlar

İçe dönük sesler büyütür dilsizler

Vakti daralır beşinci mevsimin

Ve ölümle yüzleşir insan . . .

 .

.

.

.