Renksiz Sesler

.

Öfkeli bir sesleniştir susmak

Yenildikçe  dilsizleşir  kelime nakkaşları

Sağır sesler peydahlar kulaklar

Suyun ıslak gövdesine sarılır her damla

Ve hüzün yuva yapar çehrelere 

Boşaltılmış köy tenhalığında geçerken günler

Kuruyan kalpleri ıslatır bir yağmur

Kirli iplere tutunur kuyudaki sesler

Vakti daralır sancılı tohumların

Ve suni teneffüsle kendine gelir insan 

Ölüm yutarken hayatın son nefesini

Ahengini bozar rutinleşmiş soluklar

Zamanın yanağından süzülür birkaç  ah !

Biriken niçinler uğuldar zihinlerde

Ve toprak saklar yüzünü 

İthal kafalar yürürken yerli bedenlerle

 Çöller ayak izini saklar yolcunun

Paytak cümleler devşirilir gün batımında

Batıdan doğar güneş

Ve ayaklara dolanır yollar 

Sözlüklerden çıkarılırken mayınlı kelimeler

İmlası silinmiş kitaplara sarılır insan

Baltaların ucu gözyaşıyla bilenir

Ölümün sesini titretir sessizlik

Ve destursuz girilir toprağa . . .