Binlerce sayfa yazsa her bir kalem, sayýsýz kere hýçkýrsak ve baðýrsak avaz avaz neye yarar.

Ömür boyu yas tutsak geri gelir mi giden kahramanlar.

Utanýyorum kendi adýma, utanýyorum insanlýðým adýna ve üzgünüm ki; utanýyorum her birimizin adýna.

Nasýl bir acý bu Rabbim, yalvarýyorum güç ver. Yalvarýyorum sana merhamet eyle. Yalvarýyorum sana, bir daha bizlere böylesi derin bir acý yaþatma. Yalvarýyorum sabýr ihsan eyle.

Suçluyum, suçluyuz ama neye yarar artýk bu saatten sonra. Gidenler gelir mi ki…

Ekmek parasý kazanmak ne zor hele ki madenciysen en zoru. En zor meslek, en meþakkatli, en yýpratýcý.

Aklým almýyor, kabullenemiyorum kabullenmek istemiyorum ki…

Ama mecburuz, ne isyan etmeye hakkýmýz var ne de kendimizi temize çýkarmaya. Mukadderat. Evet, mukadderat. Yüce Rabbimin takdiri.

Ama yine de böyle olmayabilirdi. Keþke, keþke, binlerce kez keþke. Ama artýk neye yarar.

Nasýl bir emek, nasýl bir alýn teri, nasýl bir mücadele. Yerin binlerce metre altýnda ömür tüketen ve bu uðurda canlarýndan olan yüzlerce masum ve pýrýl pýrýl yürek.

Utanýyorum çok hem de.

Böylesi bir acýya katlanmak mümkün mü, Rabbim.

Ve halen bencil dünyalarýmýzda egosantrik ve deðiþmeyen yapýmýzla devam ediyoruz ihtiraslarýmýza.

Halen gülebilen, kahkaha atan nice insana þahit oldum dün geceden beri.

Nasýl bir vicdan. Nasýl bir duyarsýzlýk ve nasýl bir insanlýk…

Utanýyorum ve inanýlmaz buruk içim. Neye yarar bu saatten sonra…

Günler geçecek ve hepsi unutulacak, hep böyle olmadý mý, olmuyor mu?

Gündem deðiþecek ve yine bencil ve sefil dünyalarýmýzda devam edeceðiz onca hýra güre.

Yine güleceðiz, yine kahkahalar atacaðýz ve devam edeceðiz yolumuza.

Gittiler, bir daha geri dönmemek üzere terk ettiler dünyayý, ailelerini ve kim bilir nasýl bir acý yaþadýlar o karanlýðýn içinde.

Evet, öylesine karaydý ki mekân ama bizim karanlýðýmýzdan daha aydýnlýktý, buna eminim.

Kardeþlerimiz, babalarýmýz, þehitlerimiz…

Ama hiç biri yaþamýyor artýk.

Ya, geride kalanlar…

Gidenlere mi yanalým geride býraktýklarý o tarifi mümkünsüz acý ile bir ömür boyu yaþayacak olan ailelerine mi?

Ateþ düþtüðü yeri yakar hem de öyle bir yakar ki köz olur yürek, dumaný tüter o sönmeyen ateþin.

Ýçim paramparça, neye yarar…

Umuda uzanýrken elimiz, yüreðimiz neler gördü gözlerimiz umutla beklerken.

Ýyi bir haber almak için, dehþetle ve korkuyla bekleyen onca aile, onca evlat, onca ana baba. Ya, sonuç…

Yüzlerce yetim, evladýný yitiren yüzlerce anne ve baba.

Aslan gibi eþlerini þehit veren yüzlerce kadýn.

Analar, babalar, bacýlar ve babasýz kalmýþ sayýsýz çocuk.

Utanýyorum.

Hangi kýyafetin altýna hangi ayakkabýmý giysem diye dertlenirken ayaðýndaki kömür karasýna bulaþmýþ çizmesi ile yattýðý sedyeyi kirletmeme gayreti içindeki o kahraman nasýl da bir insanlýk dersi verdi bizlere.

Ölümden korkmayan ve ölümden dönmüþ ve tüm iyi niyeti ve pýrýl pýrýl yüreðiyle nasýl da pür-i pak. Hepimizden temiz, hepimizden mert, hepimizden asil ve bir o kadar insan.

Allah’ým þehitlerimizin mekânýný cennet eyle ve sabýr ihsan eyle geride kalan ailelerine.

Hepimizin baþý sað olsun.