Can Kırıkları

Ateşten bir gömlektir yaşamak

Kâh düğmesi kopuk  , kâh iliği kapalı

Susmayı öğretir seslere bürünen bedenler

Duyulur örümceğin ayak sesleri

Ve tutu verir kundakta ölen bebeğin ahı

Adını ararken coğrafyalar

Balıkları ölümle tehdit eder sular

Bir babaya verilir en acı haber

Şalteri iner ağız dolusu kahkahaların

Ve hüküm giyer hükümdarlar

Aldıklarını vermeyen tahsildardır zaman

Tanıktır buna  bir kelebek mezarı

Çevir sesini beklemez ecel

Ruhun kıyısını döver her  son nefes

Ve ölüler sızdırmaz hayatı

Hep aynı ıslıkla yollara düşerken insan

Kulakları yırtar derin düşüncenin gürültüsü

Ki, okyanuslara gebedir  çöller

Yeryüzünün kafatasıdır gökyüzü

Ve  nefes aldıkça sonsuzdur ihtimaller

Kısık sesle söylenirken ezgiler

Bir mazlumun göz yaşında konaklar insanlık

Uyutmaz duvardaki saatin tik takları

Geceye ilişmeden büyür karanlık

Ve silinir yüzlerden insan cilası . . .

.

.

.

.

.

 . . .