Sen Bensizliğime Yan Artık Bundan Sonra

Ayrılıkla soldu bedenim düştü yerlere

Ayrılık revamı kalmak varken yüreklere

Çalınırken hayaller yarınlar hoyratça

Yıkılırken sahilde tüm düşler ayrılık reva mı

Zincirlerle vuslat yolunu kapatmak

Tozlu yolları batan dikenlerle çevirmek

Sana uzanan kolu ortadan kırmak

Ayrılık revamı seven gönüllere

Mecnun gibi hep gönlüne çağladım

Gece gündüz gülmen için ağladım

Ben sana şu ömrümü gülesin diye bağladım

Terk edip gitmek revamı seven Gönül’ü

Terk edişin bedenimi derinden yıktı

Umursamaz tavırların hanemi yaktı

Gülümsemeyen gözlerin anlamadan baktı

Biter bir gün bu yalan zamanlar

Sevda ateşi elbette yüreğini yaralar

Arar da bulamazsın beni gözlerin ağlar

Terk edip gitmek yakışır mı seni seveni

Yıktın yüzündeki tebessümü gittin

Sen gittin ama ben bittim

Sanma ki sensiz yok olup gittim

Arkanda birkaç gün gözyaşı döktüm çektim gittim

İçten hiç sevmedin beni öz(in)le

Yaktın beni anlamsız  kininle

Haydi,  sana güle güle git

Al git viran gönül sarayımı da çek git

Ben bundan sonra onun yanımda taşıyamam artık

Bedenimde seven bir yürek var diyemem artık

Sensizlik bana çok büyük bir kayıp

Senin yaptığında inan çok ayıp

Sensiz birkaç gün ağladım geceleri sayıp

Unuttum seni sanma ki gidişin artık büyük kayıp

Sen bensizliğime yan artık bundan sonra ağlayıp

Mehmet Aluç