Adını Sanını Değil, Vicdanını Belle

Kızılca kıyamet kopmadan

Boylu boyunca canlı cesetler

Kesmişken hesabı

Ve hükme varmış çoğu

Bitimsiz ihtirasın

Ahenksiz tınısı dağlarken ölü ruhları.

Mecali bitti bitecek

O mazlum ki;

Kalır mı yerde ahı…

Ey zulmün bitimsiz devinimi

Sanma ki rahat edecek şu koca güruh.

Ters yüz edin o münafık maskeleri

Sür git neyin telaşıdır bu.

Göçebe ruhlar,

Dar mezarlar

Kılı kırk yarmış iken ömür boyu

Hiç mi hicap etmezsin,

Eşkâlin midir söyle

Şu soluk benizli soytarı

Düşmüş iken içine o boyu küpünün

Hani elinde tuttuğun o kırık kulpu.

Kadın, erkek bilin ki;

Beyhudedir telaşın

Zinciri çoktan dolamışsın boynuna

Kalp dediğin o küçük yumru

İçerisinde sakladığın o sayısız kötü huyu.

Kuş sesi, yürekteki inilti

Duydun sanma asla

Bastır artık şu nefsin boğumunu.

Nefret belli ki tek besinin,

Sürgün olduğun o doyumsuz nefsin

Şu işaret parmağına yönelt gönül gözünü

İstiflenmiş tüm öfkenin

Ve ölümü kuşatan o eğreti kinin.

Öbek öbek adı insan,

Sersefil onca mazlum

Merkezi üzünçlerin

Sıtkı sıyrıldı şeytanın dahi.

Çarmıha gerilmiş tüm düşler

Dile kolay koca bir ömür

Çoktan nihayete eren,

Yine de tükenmek bilmez

O dipsiz, sonsuz istekler.

Bir lokma ekmek neyine yetmez

Kırk yamalı hırka değil midir

Nefsini örten.

Bin düşün bir söyle

Adını sanını değil, vicdanını belle.