İsmail

Hayat boynumuza bir boyunduruk

Yükledik derdini sürdük İsmail

Yaşadık şu ömrü hep buruk buruk

Sessizce yaralar sardık İsmail

Ettiğimiz sözler gem oldu bize

Anılarda kalan gam oldu bize

Tecrübe edindik dem oldu bize

Belayı hep hayra yorduk İsmail

Ezildik üzüldük ama yılmadık

Can çıksın istedik ama ölmedik

Şöyle neşe ile inan gülmedik

Yarında hep hayır gördük İsmail

Saçımız bir bilsen erken ağardı

Diyorduk ölüme daha çok vardı

Çetindi yoğundu yaşamak zordu

Oysa ne hayaller kurduk İsmail

Özlemler birikti gönül köşkünde

Bahara aldandık  gülün aşkında

Ne beklenir daha böyle şaşkında

Bak baltayı taşa vurduk İsmail

Hak terazisinde kalan olalım

Varsay bu hal ile talan olalım

Doğrunun izinde yalan olalım

Biz böyleyken bile hürdük İsmail

En büyük dostumuz kalemle kâğıt

Ne derdin var ise şiirle dağıt

Dinleriz elbette büyükten öğüt

Öğrenmek gerekli derdik İsmail

Hiç  kimse kazanmaz varsa  kederden

Kalkmayı bilelim düşünce yerden

Âdem der ki dünya çekilmez şerden

Bak yolun sonuna vardık İsmail…

Âdem Efiloğlu

Not; 2 ay sonra emekli olacak değerli arkadaşıma ithaf olunur.