Bir Odanın Sessizliğinde Gözlerim

Soğuk bir kış gibi titrek üşür yüreğim

Kapısı kapalı bir odanın sessizliğinde gözlerim

Yıkılmış yolların çukurunda ayaklarım

Ümitsizliğin bataklığında batıyor düşlerim bana ne fayda

Kavuşmak yarına kalmadı bugün ister gönlüm ben neylerim

Bakışlar mı donuk ben mi hissizim sözler mi kifayetsiz

Gözler mi bekler yarınları ağlarken diller çaresiz

Ellerim uzanırken geçmişe yarın uzaklaşırken yanımda

Ben yolda tek başına oturmuş yarına götürecek yolcuyu beklerim

Heyhat gelen yok giden yok kaldım karanlıkta

Düşlerim parçalandı dilim paramparça

Oturmak çaresizlik kokar yolda yürümek paramparça eder dizlerimi

Coşkun yüreğim hasret dağında kaybetti yolları

Sevgi yolunda sevginin bana açılmaz ki kolları

Bakar körler kaplamış yolları ovaları

Duygularım nota nota beste yapsa ne fayda

Düşünceler param parça firar etmiş sözler ayda

Yüreklere vurulsa kalay parlamaz insanlığa ne fayda

Kul Mehmet sorar kalay kalay fırçalar uçuşurken havada

Yıkılırken gönüller yarınlar her gün güneş doğsa ne fayda

Kime sorsam zulmün kapısını açan kim diye gösterir uçurumu

Kim açtı yollara uçurumu bilen yok lal olan gönüllerin arasında

Mehmet Aluç