Biraz Hüzün Biraz da Gecikme

Biraz Hüzün Biraz Da Gecikme.

Gözlerinin sokağında kaldım,

Bütün tramvaylar kar altında,

Sen Ankara’nın en kuytu ayazında,

Ben cebimde üç kelime,

Biri aşk, biri hüzün, biri sen…

Güneşi cebine koyup gidenler oldu,

Biz kaldık;

Kerpiç duvarların teninde tütün sarısı bir ömür.

Sen aristokrat bir kuş gibi konarken dalıma,

Ben Malatya’nın sarp dağlarından kalan

O inatçı rüzgârı taşıdım sırtımda.

Aşk dediğin nedir ki zaten?

İki kişinin birbirini ıskalama sanatı...

Ben seni en çok,

Hiç basmadığın bu kaldırımlarda,

Ellerimi ceplerime sokup

Yokluğunun boynuna sarılarak sevdim.

Çünkü biliyorum;

Dünya ne kadar gürültülü dönerse dönsün,

Kelimelerini yitiren bir milletin

Ne denizi kalır öpülecek,

Ne de bir sevdiği kalır.

Ellerini uzatsan Ankara’nın bütün ayazı eriyecek sanki

Ama sen uzaklarda, başka bir coğrafyanın atlasındasın.

Ben bu sarnıç odasında,

Kelimenin namusunu bekleyen bir kâtip gibi,

Adını ana ana çoğaltıyorum kâğıtta.

Çünkü aşk, aşığın dediği gibi biraz da

Gözlerini kapayıp dünyaya,

Bir kadının kirpiklerinde kaybolmaktır.

Ben seni özleye özleye tükeneceğim belki,

Bilmeyeceksin...

Ama bil ki;

Dünyanın bütün tramvayları yatsa da rayına,

Benim içimdeki o koca şehir,

Sadece senin adınla kalkacak yarına.

Bir tramvay geçer zihnimin o en tenha rayından,

Pencereler buğulanır,

Ankara’nın grisi siner paltomun yakasına.

Sen hâlâ o Atlas’ın en renkli sayfasında,

Ben bu kerpiç odanın inatçı sükûnetindeyim.

Biliyorsun, kelimeler öksüz kalmasın diye

Seni sabahlara kadar mısra mısra büyüttüm.

Seni aşkla seven gözlerimle baktım dünyaya;

Biraz ironi, biraz hüzün,

Ve en çok da o "göğsümde taşıdığım gizli ağırlık"...

Zaman dediğin üç beş satırlık şiirmiş meğer

Gerisi hep gürültü, biraz hüzün biraz da gecikme.

Mehmet Aluç